W maju 1970 roku pojawiła się druga generacja Corolli, o takiej samej ogólnej koncepcji konstrukcyjnej. Rodzina tych pojazdów składała się z czterech nadwozi. Poza trzybryłowymi nadwoziami typu notch-back (2- i 4-drzwiowymi) oferowano nadwozia coupe i kombi. Wersje coupe nosiły dodatkową nazwę Sprinter. Nadwozia kombi dostępne były wówczas również w układzie pięciodrzwiowym. Nowe samochody nieco "urosły": rozstaw osi powiększono o około 5 cm, a długość całkowitą aż o 9,5 cm. Zmiany te wpłynęły na poprawę komfortu, co doceniono szczególnie w Europie i USA. Pod względem stylistycznym były bardziej obłe od poprzedników.

Gamę jednostek napędowych powiększono do trzech silników benzynowych. Podstawowa jednostka napędowa miała pojemność skokową 1,2 dm³, ale montowano też wzmocnioną wersję tego silnika. Oprócz tego nabywcom zaoferowano większe silniki o pojemności 1,4 dm³. Opcjonalnie stosowano dwubiegową skrzynię automatyczną.

We wrześniu 1971 roku przeprowadzono niewielką modernizację (f-l), w której zmieniono wlot powietrza. Do gamy dołączył też silnik o pojemności 1,6 dm³. Rok później dokonano kolejnej niewielkiej modernizacji.

Zakończenie produkcji większości samochodów drugiej generacji nastąpiło w kwietniu 1974 roku, ale pojazdy z nadwoziami kombi produkowano do 1978 roku. Łącznie wykonano około 2,4 miliona tych pojazdów.